حکايت جوانی که ساعت نداشت

مرد جوون:ببخشید آقا میتونم بپرسم ساعت چنده؟

پیرمرد:معلومه که نه!

جوون:ولی چرا؟!مثلا اگه ساعت رو به من بگی چی از دست ميدی؟!

پيرمرد:ممكنه ضرر كنم اگه ساعت رو به تو بگم!

جوون:ميشه بگی چطور همچين چيزی ممكنه؟!

پيرمرد:ببين...اگه من ساعت رو به تو بگم،ممكنه تو تشكر كنی و فردا هم بخوای دوباره ساعت رو از من بپرسی!

جوون:كاملا امكانش هست!

پيرمرد:ممكنه ما دو سه بار ديگه هم همديگه رو ملاقات كنيم و تو اسم و آدرس من رو بپرسی!

جوون:كاملا امكان داره!

پيرمرد:يه روز ممكنه تو بيای به خونه ی من و بگی كه فقط داشتی از اينجا رد ميشدی و اومدی كه يه سر به من بزنی! بعد من ممكنه از روی تعارف تو رو به يه فنجون چايی دعوت كنم ! بعد از اين دعوت من ، ممكنه تو بازم برای خوردن چايی بيای خونه ی من و بپرسی كه اين چايی رو كی درست كرده؟!

جوون:ممكنه! 

پيرمرد:بعد من بهت ميگم كه اين چايی رو دخترم درست كرده ! بعد من مجبور ميشم دختر خوشگل و جوونم رو بهت معرفی كنم و تو هم دختر من رو میپسندی![مرد جوون لبخند ميزنه!]

پيرمرد:بعد تو سعی می كنی كه بارها و بارها دختر من رو ملاقات كنی ! ممكنه دختر من رو به سينما دعوت كنی و با همديگه بيرون بريد![مرد جوون لبخند ميزنه!]

پيرمرد:بعد ممكنه دختر من كم كم از تو خوشش بياد و چشم انتظار تو بشه!بعداز ملاقاتهای متوالی،تو عاشق دختر من ميشی و بهش پيشنهاد ازدواج می دی![مرد جوون لبخند ميزنه!] 

پيرمرد:بعد از يه مدت،يه روز شما دو تا مياين پيش من و از عشقتون برای من تعريف می كنين و از من اجازه برای ازدواج ميخواين! 

مرد جوون در حال لبخند:اوه بله!

پيرمرد با عصبانيت:مردك ابله!من هيچوقت دخترم رو به ازدواج يكی مثل تو كه حتی يه ساعت مچی هم از خودش نداره در نميارم!!!